Onlangs zat ik op een opleidingsdag en daar kwam het volgende te sprake: wie ‘a’ zegt mag ‘a’ terug nemen. Wauw, voor iemand die altijd van afspraak is afspraak is, staat mijn wereld even op zijn kop. Ergens aan beginnen betekent dit ook afmaken. Want vaak betekent dit iets voor onszelf. We zitten vast in patronen en overtuigingen. Door deze patronen en overtuigingen zijn we zo druk bezig met aan verwachtingen voldoen en onze verantwoordelijkheid nemen dat we eigenlijk iets heel belangrijks missen. Waar blijf jijzelf? Want is het inderdaad zo dat je altijd moet afmaken waar je aan begonnen bent? Is het niet veel moediger om hulp te vragen als je er niet uitkomt? Om te vragen om het duidelijker uit te leggen. Om te zeggen dat deze taak misschien niet voor jou is weggelegd. Om te erkennen dat je het op het moment dat je ja zei eigenlijk al een nee was. Of om te zien dat er op de weg die je gelopen hebt iets veranderd is waardoor het een nee is geworden.
Door uit dit patroon te stappen en naar jezelf te luisteren zul je positiever en krachtiger in je werk, relatie en leven staan, wat iedereen ten goede komt. Dus: wie ‘a’ zegt mag ‘a’ terug nemen.
